Długo mnie tu nie było – ale to nie znaczy, że zniknęłam z magii. Zaglądam tu codziennie, tylko obowiązki skutecznie odciągały mnie od pisania. Dziś jednak mamy wyjątkowy dzień – Dzień Pentagramu, więc nie mogłam tego święta przemilczeć. Większość z Was pewnie dopiero co obchodziła Walentynki, ja natomiast ostatni raz świętowałam je w 2007 roku… Ale to właśnie miłość jest mostem łączącym oba te dni. Dlaczego? Bo pentagram jest symbolem bogini Wenus, patronki uczuć, piękna i harmonii.
Pentagram – gwiazda bogini Wenus
Dla wielu ludzi pentagram budzi dziś niepokój lub skojarzenia z mrokiem. Niesłusznie.
W rzeczywistości ten pięcioramienny symbol ma starożytne, jasne i pełne miłości korzenie.
Pięć ramion pentagramu odpowiada pięciu elementom natury: Ziemi, Wodzie, Ogniowi, Powietrzu i Duchowi, które razem tworzą pełnię życia. W czasach przedchrześcijańskich był znakiem ochrony, równowagi i duchowej mądrości, a nie złem.
Pentagram w Mezopotamii – gwiazda z miasta Ur
Najstarsze przedstawienie pentagramu pochodzi z miasta Ur, uznawanego za kolebkę cywilizacji Mezopotamii. Archeolodzy datują jego powstanie na ok. 3500 r. p.n.e. Dla mieszkańców tamtych ziem pięcioramienna gwiazda była amuletowym symbolem ochrony i używano jej jako pieczęci – znaku bezpieczeństwa i boskiej opieki.
W czasach biblijnych król Salomon również posługiwał się tym symbolem, wierząc, że chroni on przed złymi duchami i nieczystymi mocami. Stąd wzięło się określenie Pieczęć Salomona – znak mądrości, magii i boskiej równowagi.
Pentagram pitagorejski – doskonałość i harmonia
W starożytnej Grecji pentagram był czczony przez uczniów Pitagorasa, którzy widzieli w nim symbol boskiej doskonałości i proporcji. Jego kształt odzwierciedlał zasadę złotego podziału:
„całość ma się do większej części tak, jak większa część do mniejszej.”
Dla pitagorejczyków był to znak zdrowia, mądrości i harmonii między ciałem a duchem. Noszono go jako talizman, który zapewniał spokój i siłę wewnętrzną.
Pentagram Leonarda – człowiek w centrum wszechświata
Kiedy myślimy o pentagramie, nie sposób pominąć Leonarda da Vinci i jego słynnego rysunku „Człowiek Witruwiański”. Postać wpisana w pięcioramienny układ symbolizowała człowieka jako mikrokosmos – istotę łączącą w sobie wszystkie żywioły, odbicie boskiej harmonii.
W epoce renesansu pentagram stał się znakiem doskonałości ludzkiej natury, a w XVIII wieku przyjęli go masoni, umieszczając w jego wnętrzu literę „G” – oznaczającą Geometrię lub God (Boga). Z biegiem czasu symbol ten nabrał znaczenia uniwersalnego – łączącego naukę, duchowość i boski porządek świata.
Pentagram satanistyczny – zniekształcony symbol
W XIX wieku okultysta Eliphas Lévi po raz pierwszy wprowadził rozróżnienie na „dobry” i „zły” pentagram.
W jego interpretacji:
- dobry pentagram – skierowany jednym wierzchołkiem ku górze, symbolizuje ducha panującego nad materią, boską harmonię i ochronę,
- zły pentagram – odwrócony, dwoma wierzchołkami ku górze, stał się symbolem chaosu i dominacji materii nad duchem.
To właśnie ten odwrócony pentagram został przyjęty przez Antona Szandora LaVeya, autora „Biblii Szatana”, jako znak Kościoła Szatana. Od tamtej pory symbol ten zyskał kontrowersyjną reputację – zupełnie niesłusznie, bo jego pierwotne znaczenie było czyste, świetliste i pełne mocy ochronnej.
Pentagram dziś – znak światła, nie ciemności
Dziś, w Dzień Pentagramu, warto sobie przypomnieć, że ta pięcioramienna gwiazda to symbol miłości, równowagi i ochrony. To znak bogini Wenus, tej samej, która uczy nas, że piękno rodzi się z harmonii – nie z walki.
Zapal więc świecę, narysuj pentagram w powietrzu dłonią i wypowiedz słowa:
„Wzywam moc pięciu żywiołów –
Ziemi, Wody, Ognia, Powietrza i Ducha.
Niech światło Wenus rozświetli mrok,
a miłość prowadzi mnie drogą równowagi.”
Źródło: Matematyka
