Jestem właśnie w trakcie czytania książki „Tajemnica z Auschwitz” – historii opartej na prawdziwych wydarzeniach, której część rozgrywa się w okolicach mojego rodzinnego miasta, Częstochowy. To jedna z tych opowieści, które wchodzą pod skórę. Dosłownie. Są momenty, gdy czuję, jak pot spływa mi po plecach, bo wyobraźnia podsuwa obrazy zbyt realistyczne, zbyt ciężkie.
Mam bujną wyobraźnię. Zawsze miałam.
Choć im jestem starsza, tym bardziej uczę się ją okiełznywać, a nie karmić bez opamiętania.
Nie bez znaczenia jest też fakt, że od lat fascynuje mnie polska historia okresu 1914–1989. Pierwsza wojna, druga wojna, czasy komunizmu – widziałam dziesiątki filmów i seriali, przeczytałam wiele książek. I właśnie po kolejnych pięćdziesięciu stronach historii Stefanii i Ewy poczułam, że muszę… odetchnąć.
Dlatego dziś – zamiast ciężaru historii – pozwoliłam sobie na lekki, żartobliwy wpis lifestyle’owy. Bo nawet wiedźma musi czasem zamknąć księgę i napić się herbaty.
A oto zasady domu wiedźmy:
ZASADY DOMU WIEDŹMY
- Prosimy NIE przyprowadzać demonów do domu.
- Latanie po domu na miotle – SUROWO ZABRONIONE!
- Jedyną nawiedzoną istotą w tym domu jestem JA, kiedy jestem głodna. I niech tak pozostanie.
- Nasi czworonożni przyjaciele SĄ CZĘŚCIĄ RODZINY.
- Magiczne mikstury podajemy w imbryczku, a NIE w kotle.
- Od 10 lat nikt w tym domu nie został zamieniony w żabę.
Chcemy utrzymać tę tradycję – WIĘC BĄDŹ MIŁY. - Prosimy NICZEGO NIE DOTYKAĆ – przedmioty (i osoby) w tym domu mogą odgryzać palce.
- To NIE KURZ. To magiczny pył.
Bo dom wiedźmy to nie miejsce grozy. To azyl. Przestrzeń, w której historia może chwilę poczekać,
a wyobraźnia – zamiast ranić – może się uśmiechnąć.
